Vedat Ali İNAM

Vedat Ali İNAM

Ömür Geçer, İz Kalır!

“Herkes yaşamaz ama herkes bir gün ölür.”

Yalnızca birkaç sözcükten ibaret, fakat insanın bütün bir ömrünün muhasebesini omuzlarına yükleyen ağır bir cümle…

Sarsıcı olduğu kadar yalın, yalın olduğu kadar derin bir hakikat.

İnsan dünyaya gelir, büyür, yaşlanır ve bir gün bu dünyadan göçüp gider. Takvim yaprakları birer birer düşer, yıllar birbirini telaşla kovalar. Kimi ömrünü tüketir, kimi ise ona anlam katar. Çünkü hayatta olmakla yaşamak aynı şey değildir. Nefes almak, yemek içmek ve günleri birbirine eklemek yaşamaya yetseydi, dünyadaki herkes gerçekten yaşıyor olurdu.

Kimileri ömrünü başkalarının beklentilerini karşılamakla, başkalarının gölgesinde eriyip gitmekle tüketir. Kimileri makamların, unvanların, servetin ve geçici şöhretin peşinde koşarken kendi özünü kaybeder. Kimileri bir ömür konuşur da söyledikleri arasında bir yarayı saracak tek bir sahici söz bulunmaz. Kimileri ise kalabalıkların ortasında, insanlarla yan yana yaşar; fakat tek bir insanın hayatına dokunamadan, hiçbir yürekte iz bırakamadan bu dünyadan geçip gider.

Oysa yaşamak, yalnızca biyolojik bir varlığın sürmesi değildir. Yaşamak; bir çocuğun gözlerindeki umudu görebilmek, bir yaşlının titreyen elini şefkatle tutabilmek, bir yetimin başını okşayabilmek, bir insanın acısını kendi yüreğinde hissedebilmektir.

Haksızlık karşısında susmamak; güçlünün önünde eğilmeden incinenin, ezilenin ve güçsüzün yanında durabilmektir. Bulunduğun yerde adaletsizliğe, zulme ve haksızlığa geçit vermeyen bir vicdanın temsilcisi olabilmektir yaşamak.

Yaşamak, yanlış yaptığında gururuna yenilmeden özür dilemeyi, haklı olduğunda bile merhameti elden bırakmamayı bilmektir.

Bazen bir insanın onurunu korumak, bazen kimsenin görmediği bir iyiliği sessizce yapmak, bazen de herkes susarken hakikatin yanında durmaktır yaşamak.

Çünkü insanın büyüklüğü, sahip olduklarıyla değil, başkalarının hayatında bıraktığı güzelliklerle ölçülür.

Bazen bir insanın hayatına bıraktığın küçücük bir iyilik izi, yaşadığın onlarca yıldan çok daha kıymetlidir. Bir çocuğa kazandırdığın özgüven, bir gence verdiğin umut, çaresiz bir insana uzattığın el, yılların silemeyeceği izlere dönüşebilir.

İnsan ömrü; kaç yıl nefes aldığıyla, ne kadar servet biriktirdiğiyle ya da kaç makama ulaştığıyla değil, kaç yüreğe dokunduğuyla, kaç hayatı güzelleştirdiğiyle ve kaç insana umut olduğuyla anlam kazanır.

Bazı insanlar göçüp gittikten sonra bile yaşamaya devam eder. Bir sözleriyle, bir iyilikleriyle, onurlu duruşlarıyla, yetiştirdikleri insanlarla ve bazen de bir milletin önünde açtıkları aydınlık yolla… Çünkü onlar yalnızca kendi hayatlarını yaşamamış, başkalarının hayatına da anlam katmışlardır.

Bazılarıysa henüz hayattayken unutulmuştur. Çünkü geride hatırlanmaya değer bir iyilik, özlemle anılmaya değer bir hatıra, bir insanın yüreğinde karşılık bulacak bir güzellik bırakmamışlardır. Oysa insan, yalnızca kendisi için değil, başkalarının hayatına değer katmak için de yaşayabilmelidir.

Ölüm kaçınılmazdır. Hiçbir makam, hiçbir servet, hiçbir şöhret insanı ölümün elinden kurtaramaz. Zaman, sahip olduğumuz her şeyi bir gün elimizden alır. Fakat insanın ardında bıraktığı iyilik, güzellik ve erdem, zamanın aşındıramadığı bir hatıra olarak yaşamaya devam eder.

Bir gün hepimiz bu dünyadan göçüp gideceğiz. Ardımızdan ne malımız ne makamımız ne de taşıdığımız unvanlar gelecek. Geriye yalnızca biriktirdiğimiz iyilikler, dokunduğumuz hayatlar, incittiğimiz ya da onardığımız yürekler ve bıraktığımız hatıralar kalacak.

İnsanların bizi nasıl hatırlayacağını belirleyen de sahip olduklarımız değil, onlara nasıl davrandığımız ve neler hissettirdiğimiz olacaktır.

Öyleyse durup kendimize bütün samimiyetimizle şu soruyu sormalıyız: Ömrümüzün kaç gününü gerçekten yaşadık, kaç gününü yalnızca tükettik?

Çünkü herkesin bir doğum tarihi ve bir gün mutlaka yazılacak ölüm tarihi vardır. Ancak herkesin yüreklere dokunan, insanlara umut veren, iyilikle hatırlanan bir hayat hikâyesi yoktur.

Ölüm, hayatın kaçınılmaz sonudur. Fakat insanın kendisine, vicdanına ve yaşadığı hayata karşı işleyebileceği en büyük haksızlık, hiç yaşamadan ömrünü tüketmesidir.

Ömür geçer, makamlar unutulur, servet el değiştirir. İnsan ise geride bıraktığı iz kadar yaşamaya devam eder.

Çünkü mesele kaç yıl yaşadığımız değil, yaşadığımız yıllara ne sığdırdığımızdır.

Önceki ve Sonraki Yazılar
YAZIYA YORUM KAT
UYARI: Küfür, hakaret, rencide edici cümleler veya imalar, inançlara saldırı içeren, imla kuralları ile yazılmamış,
Türkçe karakter kullanılmayan ve büyük harflerle yazılmış yorumlar onaylanmamaktadır.