Eski Bayramlar

Bayramlar değişmedi aslında…
Değişen biziz.

Bizler için bir zamanlar bayram, takvimde işaretlenen sıradan bir gün değildi; günler öncesinden başlayan bir heyecandı. Akşamdan ütülenip başucuna bırakılan kıyafetler, uyumadan önce kurulan hayaller, sabahı bekleyemeyecek kadar sabırsız atan bir kalp… Hepsi bayramın kendisiydi.

Bugün dönüp “eski bayramlar” dediğimiz şey ise belki de o çocuk kalbimizin ta kendisi. Kapı kapı dolaşılan evler vardı. Her çalınan kapı, yeni bir umut demekti. Şeker, yalnızca tadıyla değil; paylaşıldığı için güzeldi. Harçlık, miktarıyla değil, verilirken gözlerde parlayan sevgiyle değer kazanırdı.

Sokaklar daha mı kalabalıktı?
Belki hayır… Ama biz daha doluyduk, daha coşkuluyduk. Çünkü bizler çocuktuk.
Şimdi bayram sabahları daha sessiz. Kıyafetlerimiz daha pahalı, sofralarımız daha zengin… Ama içimizde o eski coşkunun yerinde ince bir sızı var. Adını koyamadığımız bir eksiklik.

Oysa hakikat çok basit:
Hayat, ilkleri tekrar etmez.
İlk bayramın heyecanı, ilk kez hissedilen o tarifsiz sevinç, zihnimizde bir ölçüye dönüşür. Ve ardından gelen her bayram, farkında olmadan o ilk duyguyla kıyaslanır. Bu yüzden eski bayramlar belki de daha güzel değildi… Sadece biz, onları ilk kez yaşıyorduk.

Bugün hâlâ kapılar çalınıyor, eller öpülüyor, dualar ediliyor. Bayram hâlâ bayram… Çocuklarımız için bayramlar, bizim özlemle andığımız o eski bayramların ta kendisi. Ama çocukluk artık bizimle değil. İçimizdeki o duygu, anavatanından uzak kalmış bir gurbetçinin özlemi gibi sızlıyor.

Belki de yapmamız gereken, geçmişin bayramlarını aramak değil; bugünün bayramına yeniden anlam katabilmek.

Çünkü bazı şeyler geri gelmez…
Ama insan, isterse aynı duygunun başka bir halini yeniden inşa edebilir.